Over ons

About

'H'eerlijk eten Vlieland

‘H’eerlijk Eten is in het voorjaar van 2010 geopend. Wij hebben een uitgebreid assortiment vlees, kazen, worst, tapenades, sauzen en delicatessen. 

De slager naast ’t oude raadhuis draait al weer 25 jaar.

Vlieland – In de woonkamer van het pand Dorpsstraat 146 te Vlieland hangt sinds kort een koperen schild met daar ingegraveerd een afbeelding van de voorpui van het pand en de tekst “slager-poelier Dick Visser 1955-1950”. Dit door de zoon, goudsmid Pope Dirk Visser, gemaakte herinneringsbord, geeft een geschiedenis van 25 jaar hard, gedurfd, zakelijk en succesvol werken aan en in een bedrijf, gestart in een oud pand en uitgegroeid tot een zeer modern en goed geoutilleerde slagerij. “Uw slager, Dick Visser, naast ’t oude raadhuis”, staat er al jarenlang in een advertentie van de VVV-folder en op de vleeszakjes. Onder het toeziend oog van het meisjeskopje, ingemetseld in de pui, boven de winkel, heeft het zich allemaal ontwikkeld tot wat het nu is.


Dirk Poppe Visser werd op 18 februari 1934 geboren als zoon van Pope Visser en zijn echtgenote Pietje Sara Wierda. Vader en moeder hadden een slagerij in het onder Harlingen gelegen Pingjum. Lang bleef het echtpaar niet meer in dit Friese dorp, want kort na de geboorte van hun eerste kind maakten zij de oversteek naar Vlieland waar in de huidige Klavervier supermarkt in de Dorpsstraat een slagerij werd begonnen. Deze zaak werd gerund tot mei 1950. Zoon Dirk Poppe was al naar de vaste wal en doorliep de ULO-school in Witmarsum en ook de andere twee kinderen van het gezin Grietje Johanna en Liewe, stonden op het punt naar de vaste wal te vertrekken om voortgezette scholen te bezoeken. Dit was de hoofdreden voor vader en moeder om ook van Vlie te vertrekken en daarom verhuisde men naar het Noord-Hollandse Koedijk om een slagerij voort te zetten.

Dirk Poppe verliet Witmarsum en ging mee naar Koedijk. Van de ULO moest hij eigenlijk niets meer hebben, hij werkte liever in de slagerij. Daar maakte vader Pope geen probleem van: niet leren dan maar werken. Voordat hij de militaire dienstplicht ging vervullen ging hij echter eerst naar de slagersvakschool in Utrecht. In juni ’54 slaagde hij en was Dirk Poppe dus bevoegd slager. Direct hierop ging hij in dienst, maar al lang borrelde bij hem de gedachte om weer terug te keren naar Vlieland om daar een slagerij te beginnen. Hij was nog niet eens de militaire dienst uit of hij kocht het huidige pand waarin de slagerij gevestigd is, richtte deze in en nam Fokke Zwart als bedrijfsleider aan omdat onze militair nog zijn dienstplicht moest afmaken, ook al kreeg hij een periode zakenverlof.

De eerste jaren verzorgde moeder Pietje de huishouding. De zaak draaide twee seizoenen toen hij een advertentie plaatste voor een winkelmeisje. Dit vakblad kwam ook op de tafel terecht bij slagerij Hondius in Assendelft, waar dochter Johanna al jaren in ’t eigen bedrijf werkte. Omdat het zomers echter rustiger was dan in de winter “Joop de Knecht” (haar bijnaam) eens een seizoen naar Vlieland te gaan. Daar kwam zij zonder het van te voren wist bij de vrijgezelle jonge ondernemer en is zo is het gegaan en geschied ed. Op 14 oktober 1958 werden de van origine slagerszoon en slagersdochter man en vrouw. En hoe ging het verder in die tijd. Meerdere ondernemers die startten in die periode toen het toerisme naar Vlieland begon toe te nemen. Zware schulden, een oud pand, van ’s morgens heel vroeg tot ’s avonds laat werken, in de winter verbouwen. Met klem wijst Dirk Poppe op de grote inbreng van zijn echtgenote, die als een “kerel” meewerkte in het bedrijf en hem soms tot grote steun was als in de moeilijke beginperiode het hem wel eens wat te veel werd.

Elk jaar werd er verbouwd. In het begin was de winkel 1/3 van wat het nu is. Van de bouwval werd langzamerhand een degelijk gebouw gecreëerd. In 1968 vond een grote verbouwing plaats na veel vijven-en-zessen met allerlei instanties, zoals Monumentenzorg. In datzelfde jaar ging Visser ook deelnemen in een nieuwe kampwinkel op kampeerterrein Stortemelk. Na eindeloze discussies besloten uiteindelijk de heren Klijnstra, Hoedemaker, Westers en Dirk Poppe Visser de winkel Klavervier op te richten. Wat eigenaren betreft is deze Klavervier teruggelopen tot twee klaverblaadjes, want een jaar na de oprichting trok bakker F.E. Westers zich terug, terwijl sinds 1 januari 1980 ook Dirk Poppe uit de winkel is gestapt. In 1970 behaalde de sinds dat jaar, na het overlijden van zijn collega Gerrit de Boer, enige slager op het eiland, zijn horeca-papieren. Hij had heuse plannen, de tekeningen waren als klaar, om naar de slagerij in het intussen aangekochte pandje een horeca etablissement te beginnen. De naam was al bedacht: “De Vergulde Ossekop”. Het ging echter niet door. Intussen bleef hij doorgaan zijn slagerij steeds te moderniseren. Een grote nieuwe koelcel werd in gebruik genomen en diverse allernieuwste machines werden aangeschaft. Alles roestvrij staal. Veel dingen doen ze nog zelf. Juist hebben zij ongeveer 1300 saucijzen gemaakt, gevolgd door duizenden droge worsten, hamburgers, roomschnitzels, slavinken, balletjes gehakt, metworsten en boterhamworst. Dat zelf maken van deze kwalitatief hoge worstsoorten is één van de grote succesvolle pijlers waarop het bedrijf is opgebouwd. Tot ver over de grens worden vlees en worst van slagerij Visser meegenomen door vakantiegangers terugkeren naar huis.

Naast het echtpaar Visser zelf werkt al weer 5 jaar hun rechterhand, Willem de Jong. Evenals zijn werkgever is Willem niet te beroerd om 10 tot 12 uur per dag te werken. Verder draaien enige part-timers mee en steunen de vier zonen Pope Dirk, Simon Jan, Pieter Arie en Martijn, hun ouders zoveel mogelijk. Pieter-Arie is een veel gefotografeerde persoon als hij met de transportfiets de klanten af gaat. Toch voelt geen van de vier zonen, of het moet de jongste, Martijn zijn, voor de slagerij. De oudste is intussen gediplomeerd goudsmid, Simon bezoekt de L.T.S. in Harlingen, Pieter Arie zit op de Vlielandse Mavo, terwijl Martijn het allemaal nog niet weet. Pa loopt met diverse plannen rond, maar de succesvolle slager en zijn echtgenote zien hun temperament zo langzamerhand wel een beetje geblust omdat zij vinden dat het de Vlielandse zakenmensen wel moeilijk wordt gemaakt door diverse instanties als zij zich verder willen ontplooien. Op het feit dat men wel eens zegt, dat levensmiddelen op Vlieland duurder zijn in vergelijking met de vaste wal, zeggen beide zonder nadenken: “Wat vlees betreft kunnen wij alleen maar zeggen dat we topkwaliteit leveren, dat weet een ieder. Dan zijn er de toch niet misselijke vrachtprijzen, de stroomtarieven, personeel dat duurder is omdat je ze intern hebt en tot voor kort de afdracht aan de keuringsdienst. Dat alles moet wel doorberekend worden. Van alle duizenden die de slagerij bezoeken zijn er echter weinigen die klagen. Ook aan de vaste wal is goede kwaliteit niet goedkoop. Over de toekomst wordt geglimlacht. Misschien dat de zaak over niet al te lange tijd verkocht gaat worden. Maar dan moet Dirk Poppe Visser zich weer vergewist hebben van een ander job. Hij is tweemaal achtereen op het nippertje gezakt tijdens examens voor makelaar. Maar hij probeert het opnieuw. Hij weet van geen ophouden; een karaktertrek die de afgelopen 25 jaar de grondlegger is geweest van het succes van Dirk en Jo Visser. Een succes dat ze van harte gegund is na 25 jaar bikkelhard werken.

Back to Top To Top